ريه ها در زحمت...

نا شناسي ديروز عمودي راه مي رفت

مات و مبهوت معماي حيات !

ناشناس در امروز

افقي خوابيده است

باز مبهوت  معماي حياتي ديگر

ريه ها آسوده  !

و رفت...........................

خسرو شكيبايي

 چه بي صدا و آرام  رفت

دلم برايش تنگ شد امروز

امروز كه جمعه بود

جمعه اي از رجب

 براي روح شكيب و زيبايش صلوات

خدايش بيامرزد .

تمام روز

قطره هاي باران

ملودي هاي دفتر ابر را

روي شيشه

اجرا مي كنند

هيچ كس باور نمي كند

كه من

به خاطر صدايي كه دوباره بشنوم

در كوچه هاي شبانه

تلف شدم  مردم

تو صداي دل انگيز پيانويي بودي

كه در يك شب مهتابي

از كلبه اي مجهول به گوش مي رسيد

هيچ كس باورنمي كند

كه من

به خاطر...

بار خدايا من از تو خواستارم

به حق محمد و آل محمد بر خودت

رحمت فرست بر محمد و آل محمد

و در چشمم نور بنه

و در دينم بصيرت ده

و يقين در دلم

و در كردارم اخلاص

و در خودم سلامتي

و فراواني در روزيم عطا كني

و شكر براي تو را تا هستم به من بده

و شكر براي تو را تا هستم به من بده

و شكر براي تو را تا هستم به من بده

و الشكر لك ابدآ ما ابقيتني ...

دوست داشتنم را بهانه كردي

رفتن را تقصير زمانه

پس كي مي رسي

من منتظره دوباره ديدن تو مانده ام

شايد بايد بمانم

حالا ياد تو برايم حرف مي زند

دلتنگم مي كند

دلم بهانه تو دارد

و اينجا

با خاطراتت تنها مانده ام

نگو

 نگو كه تنها مي مانم

...

اینم یکی دیگه از دل نوشته های من

دیروز نوشتمش امیدوارم خوشتون بیاد.

گيتار

روياها را به گريه بر مي دارد

و آه

روح هاي سرگردان

از دهان دايره وارش

جريان دارد

به عنكبوتي مي ماند

كه ستاره اي بزرگ مي بافد

براي صيد ((آه)) هايي

كه روي سياهچال چوبينش

شناورند.

تنها به تماشاي چه اي ؟
بالا، گل يك روزه ی نور.
پايين، تاريكي باد.
بيهوده مپاي ، شب از شاخه نخواهد ريخت، و دريچه ی خدا روشن نيست.
از برگ سپهر، شبنم ستارگان خواهد پريد.
تو خواهي ماند و هراس بزرگ. ستون نگاه، و پيچك غم.
بيهوده مپاي.
برخيز، كه وهم گلي ، زمين را شب كرد.
راهي شو، كه گردش ماهي، شيار اندوهي در پي خود نهاد.
زنجره را بشنو: چه جهان غمناك است، و خدايي نيست، و خدايي هست، و خدا...
بي گاه است، ببوي و برو، و چهره ی زيبايي در خواب دگر ببين.

*******

و امروز یکم اردیبهشت سالروز در گذشت عارف آب و آئینه و گل . چقدر دلم گرفته است

میدانم مرگ پایان کبوتر نیست سهراب عزیزم

اما ... چرا گرفته دلت       مثل آنکه تنهایی        چقدر هم تنها...

سال پیش تو این روز کنار تو بودم پشت هیچستان

به سراغ من اگر مي‌آييد،
پشت هيچستانم.

چقدر حس خوبی داشتم وقتی اونجا بودم . مشهد اردهال بهشت سهرابیها

زنگ باران به صدا مي‌آيد.
آدم اين‌جا تنهاست
و در اين تنهايي، سايه ناروني تا ابديت جاري است.

امروزم را با یاد نارون ابدیت تو آغاز کردم سهراب

خوش به حال اونایی که امروز به هیچستان تو سر زدن

به سراغ من اگر مي‌آييد،
نرم و آهسته بياييد، مبادا كه ترك بردارد
چيني نازك تنهايي من.

خیلی دلم گرفته........................خیلی

کاش سهراب نمی رفت به این زودیها 

                              دل پر از صحبت این شاعرکاشانی بود

این هم قسمتی از اطاق آبی سهراب عزیزم که من خیلی دوست دارم

من در اطاق آبي چيز ديگری مي شدم. انگار پوست مي انداختم ، زندگي رنگارنگ غريزي ام بيرون ، در باغ كثرت ، مي ماند تا من برگردم. پنهاني به اطاق آبي ميرفتم ، نمي خواستم كسي مرا بپايد. عبادت را هميشه در خلوت خواسته ام. هيچ وقت در نگاه ديگران نماز نخوانده ام ( مگر وقتي كه بچه هاي مدرسه را براي نماز به مسجد مي بردند و من ميانشان بودم ) .، كلمه "عبادت" را به كار بردم ، نه من براي عبادت به اطاق آبي نمي رفتم ، اما ميان چارديواري اش هوايي به من مي خورد كه از جاي ديگر مي آمد ، در وزش اين هوا غبارم مي ريخت ، سبك مي شدم، پر
مي كشيدم ، اين هوا آشنا بود ، از دريچه هاي محرمانه خوابهايم آمده بود تو.
اما صدايي كه از اطاق آبي مرا مي خواند ، از آبي اطاق بلند
مي شد، آبي بود كه صدا مي زد. اين رنگ در زندگي ام دويده بود ، ميان حرف و سكوتم بود ، در هر مكثم تابش آبي بود ، فكرم بالا كه مي گرفت آبي ميشد ، آبي آشنا بود ، من كنار كوير بودم ، و بالاي سرم آبي فراوان بود ، روي زمين هم ذخيره آب بود: نزديك شهر من معدن لاجورد كنار طلا مي نشست، با لاجورد ، مادرم ملحفه ها را آبي مي كرد ، و بند رخت تماشايي ميشد، نزديك عيد ، تخم مرغها را با سنبوسه ها آبي مي كرديم. اين گل چه آبي ثابتي مي داد.

تو را به جاي تمام كسانيكه دوست نمي دارم

                                                             دوست مي دارم

تو را به خاطر دوست داشتن دوست مي دارم

اللهم عجل لوليك الفرج

*****************************************

بسم الله الرحمن الرحيم

سپاس خدايي را كه سخنوران در ستودن او بمانند

 و شمارگران شمردن نعمتهاي او ندانند

 و كوشندگان حق او را گزاردن نتوانند.

خدايي كه پاي انديشه ي تيزگام در راه شناسايي او لنگ است و سر فكرت ژرف رو به درياي معرفتش بر سنگ .

من اگه هنوز میخونم واسه خاطره دل توست
شعر من صدای غم نیست هم صدای حسرت توست

عزیزم اگه خزونم واست از بهار می خونم
تو رو تنها نمیذارم گرچه تنها جا می مونم

اگه تو شبای سردت با خودت تنها میشینی
من برات میخونم از عشق تا که فردا رو ببینی

اگه هم صدای اشکی واسه آرزوی بر باد
من برات میخونم ای گل نو بهارو نبر از یاد

همه دلخوشیم به اینه که تو یادت موندگارم
گر چه عمریه تو این دشت یه خزونه بی بهارم

دلم برای دیدنش تنگ است

کی رخ مینماید ؟؟؟                 

                                        نمی دانم...